சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எங்கள் ஊருக்கு (பேச்சுப்பிரியன் சொன்னான்) கெய்ட்டி லேண்ட் என்ற நிறுவனத்தை வைத்திருந்த ஒரு காட்சி வியாபாரி வந்தார். ஒரே இரவில் எங்கள் ஜிம்கானா மைதானம் கொடிகள், அலங்காரத் துணிகள், வண்ண விளக்குகள் ஆகியவற்றால் பிரகாசமாக மாறியது. மாவட்டம் முழுவதிலுமிருந்து மக்கள் காட்சியைப் பார்க்கத் திரண்டனர். திறந்து ஒரு வாரத்திற்குள், நுழைவுக் கட்டணத்தில் மட்டும் நாளொன்றுக்குக் கிட்டத்தட்ட ஐநூறு ரூபாய் சேர்த்தனர். கெய்ட்டி லேண்ட் எங்களுக்கு எல்லா விதமான வேடிக்கைகளையும், சூதாட்டங்களையும், பக்கக் காட்சிகளையும் கொடுத்தது. ஒவ்வொரு கூடாரத்திலும் இரண்டு அணாக்களுக்கு, வேலை செய்யும் கிளிகளிலிருந்து மரணக் கூண்டில் வட்டமடிக்கும் துணிச்சலான மோட்டார் சைக்கிள் ஓட்டிகள்வரை எதையும் பார்க்க முடிந்தது. இவற்றுடன் சோதிடங்களும், துப்பாக்கிச் சுடும் அரங்குகளும் இருந்தன; அங்கே ஒரு அணாவுக்கு நூறு ரூபாய் வெல்லும் வாய்ப்பு எப்போதும் இருந்தது.
காட்சியில் ஒரு குறிப்பிட்ட மூலைக்கு மிகுந்த வரவேற்பு இருந்தது. இங்கே எட்டு அணா விலையுள்ள ஒரு டிக்கெட்டுக்கு, ஊசித் தலையணைகள், தையல் இயந்திரங்கள், கேமராக்கள் அல்லது ஒரு சாலை எந்திரம் வரை பல்வேறு பொருட்களைப் பெறும் வாய்ப்பு உங்களுக்கு இருந்தது. ஒரு மாலையில் அவர்கள் 1005-ஆம் எண் டிக்கெட்டை எடுத்தார்கள்; அந்த டிக்கெட்டின் மறுபாதி என் வசம் இருந்தது. பொருட்களின் பட்டியலைப் பார்த்துவிட்டு, சாலை எந்திரத்தின் உரிமையாளர் நான்தான் என்று அறிவித்தார்கள்! ஒரு சாலை எந்திரம் எப்படிப் பரிசுகளில் சேர்க்கப்பட்டது என்று என்னிடம் கேட்காதீர்கள். அதை உங்களால் சொல்ல முடியாததைவிட அதிகம்.
நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனேன். மக்கள் சுற்றி கூடி, நான் ஏதோ ஒரு விநோதமான விலங்கு போல் என்னைப் பார்த்தார்கள்.
‘ஒரு சாலை எந்திரத்திற்கு உரிமையாளராக யாராவது ஆவார்களா!’ என்று சிலர் முணுமுணுத்து, கிண்டிச் சிரித்தார்கள்.
இது அவசரத்தில் வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்லக்கூடிய வகைப் பரிசு அல்ல. அதை எடுத்துச் செல்ல உதவ முடியுமா என்று காட்சி வியாபாரியிடம் கேட்டேன். அவர், வெற்றி பெற்றவர்கள் அனைவரும் டிக்கெட் எடுத்த உடனேயே, தங்கள் சொந்த முயற்சியில், பரிசுகளை அகற்ற வேண்டும் என்று கட்டளையிட்ட ஒரு அறிவிப்பை மட்டும் சுட்டிக்காட்டினார். இருப்பினும், என் விஷயத்தில் அவர்கள் விதிவிலக்கு அளிக்க வேண்டியிருந்தது. பருவம் முடியும் வரை எந்திரத்தை ஜிம்கானா மைதானத்தில் வைத்திருக்கச் சம்மதித்தனர்; பிறகு அதை வெளியே எடுத்துச் செல்ல நானே ஏற்பாடு செய்ய வேண்டியிருக்கும்.
ஒரு ஓட்டுநரைத் தேடித் தர முடியுமா என்று காட்சி வியாபாரியிடம் கேட்டபோது அவர் சிரித்தார். ‘இதை இங்கு கொண்டு வந்தவருக்கு நூறு ரூபாயும், நாளொன்றுக்கு ஐந்து ரூபாயும் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. அவரை அனுப்பிவிட்டு, யாரும் இதை எடுக்காதபட்சத்தில் அதை அதன் விதியின்படி விட்டுவிடுவது என்று முடிவு செய்தேன். காட்சிக்கு ஒரு புதுமையாக இதை இறக்கினேன். கடவுளே! இது எத்தனை தொல்லையாகிவிட்டது!’
‘இதை ஏதேனும் ஒரு நகராட்சிக்கு விற்க முடியாதா?’ என்று நான் அப்பாவித்தனமாகக் கேட்டேன். அவர் சிரித்து விட்டார். ‘ஒரு காட்சி வியாபாரியாக நகராட்சி மக்களுடன் எனக்குப் போதுமான தொல்லைகள் இருக்கின்றன. அவர்களின் வழியிலிருந்து விலகியே இருக்க விரும்புகிறேன்...’
என் நண்பர்களும் நலம் விரும்பிகளும் என் புதிய சொத்துக்கு வாழ்த்துச் சொல்ல வந்து குவிந்தனர். ஒரு சாலை எந்திரம் எவ்வளவு தொகை பெறும் என்று யாருக்கும் சரியாகத் தெரியவில்லை; இருந்தபோதிலும் அதில் நிறைய பணம் இருக்கிறது என்று அவர்கள் உணர்ந்தனர். ‘அதை இரும்புக் கழிவாக விற்றாலும் சில ஆயிரங்களைச் சம்பாதிக்கலாம்’ என்று என் நண்பர்களில் சிலர் அறிவித்தனர். தினமும் என் எந்திரத்தைப் பார்க்க ஜிம்கானா மைதானத்திற்கு ஒரு பயணம் செய்வேன்.
அதன் மேல் எனக்கு மிகுந்த பாசம் வளர்ந்தது. அதன் பளபளக்கும் பித்தளைப் பகுதிகளை நான் விரும்பினேன். அதன் அருகில் நின்று அதை அன்புடன் தட்டிக்கொடுத்தேன்; அதைச் சுற்றி அலைந்தேன்; காட்சி முடியும் வரை தினமும் வீடு திரும்பினேன். நான் ஒரு ஏழை.
எல்லாவற்றுக்கும் பிறகு, என் தொல்லைகள் முடிவுக்கு வரப்போகின்றன என்று நினைத்தேன். நாம் எவ்வளவு அறியாதவர்கள்! என் தொல்லைகள் இப்போதுதான் தொடங்கியிருக்கின்றன என்று நான் எவ்வளவு குறைவாக ஊகித்திருந்தேன்.
காட்சி வியாபாரி தனது கூடாரங்களைப் பிரித்து பொதி சேர்த்தபோது, என் சாலை எந்திரத்தைக் கவனிக்குமாறு நகராட்சியிடமிருந்து ஒரு அறிவிப்பு வந்தது. மறுநாள் அங்கு சென்றபோது, யாரும் இல்லாமல் அது தனிமையாகத் தோன்றியது. மைதானம் கிழிந்த அலங்காரத் துணிகளாலும் காகித அலங்காரங்களாலும் நிறைந்திருந்தது. காட்சி வியாபாரி எந்திரத்தை அது நின்ற இடத்திலேயே விட்டுவிட்டு முன்னேறிச் சென்றுவிட்டார். அது எங்கும் முற்றிலும் பாதுகாப்பானதுதான்!
அதை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் சில நாட்கள் அதைத் தனியாக விட்டுவிட்டேன். எந்திரத்தை உடனே மைதானத்திலிருந்து அகற்ற வேண்டும், இல்லையேல் ஜிம்கானா மைதானத்தை ஆக்கிரமித்ததற்கு வாடகை வசூலிப்போம் என்று நகராட்சியிடமிருந்து ஒரு அறிவிப்பு வந்தது. ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குப் பிறகு வாடகை கொடுக்கச் சம்மதித்தேன்; அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்கு மாதம் பத்து ரூபாய் கொடுத்தேன். அன்புள்ள ஐயாக்களே, நான் ஒரு ஏழை. நானும் என் மனைவியும் தங்கியிருந்த வீடு கூட மாதம் நான்கு ரூபாய்தான் எனக்குச் செலவாகும். சாலை எந்திரத்திற்கு மாதம் பத்து ரூபாய் கொடுக்கிறேன் என்பதை நினைத்துப் பாருங்கள். அது என் சிறிய பட்ஜெட்டைக் கரைத்தது; என் மனைவிக்குச் சொந்தமான ஒன்றிரண்டு நகைகளை அடகு வைக்க வேண்டியிருந்தது! தினமும் என் மனைவி, இந்தப் பயங்கரமான சொத்தை என்ன செய்யப் போகிறீர்கள் என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாள்; அவளுக்கு நான் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அதை விற்பனைக்கு வைத்து, ஊரெங்கும் ஏறி இறங்கி எல்லோரிடமும் கேட்டேன். உள்ளூர் காஸ்மோபொலிட்டன் கிளப்பின் செயலாளருக்கு அதில் ஆர்வம் இருக்கக் கூடும் என்று யாரோ பரிந்துரைத்தனர். அவரை அணுகியபோது அவர் சிரித்து, ஒரு சாலை எந்திரத்தை வைத்து என்ன செய்ய முடியும் என்று கேட்டார். ‘உங்களுக்காக ஒரு தள்ளுபடியில் அதை விற்றுவிடுகிறேன். உங்களுக்கு ஒரு டென்னிஸ் மைதானம் இருக்கிறது, தினமும் உருட்ட வேண்டும்’ என்று நான் தொடங்கினேன்; அவர் சிரிப்பதைப் பார்ப்பதற்கு முன்பே, அது ஒரு முட்டாள்தனமான பேச்சு என்று எனக்குத் தெரிந்தது. பிறகு யாரோ, ‘நகராட்சித் தலைவரைப் பாருங்கள். அவர் அதை நகராட்சிக்காக வாங்கலாம்’ என்று பரிந்துரைத்தனர். மிகுந்த பயத்துடன் ஒரு நாள் நகராட்சி அலுவலகத்திற்குச் சென்றேன். தலைவரின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது என் கோட்டைக் குமிழிட்டுக்கொண்டு என் விஷயத்தைச் சொன்னேன். எந்திரத்தை ஒரு பெரிய தள்ளுபடியில் இலவசமாகவே கொடுக்கத் தயாராக இருந்தேன். நகராட்சிக் கடமைகள், இந்தத் தலைவரின் ஆட்சி, ஒரு சாலை உருளையை வைத்திருப்பதன் முக்கியத்துவம் பற்றி ஒரு பெரிய உரையைத் தொடங்கினேன்—ஆனால் அவரிடம் பேசி முடிப்பதற்கு முன்பே, சாலையோரத்தில் இருக்கும் ஏதோ ஒரு குழந்தைக்கு விளையாடக் கொடுப்பதற்கே அதிக வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரிந்தது.
இந்த எந்திரத்தை ஜிம்கானா மைதானத்தில் பராமரித்து நான் என்னை ஒரு திவாலாக்கி ஆக்கிக்கொண்டிருந்தேன். இந்தப் பற்றாக்குறைக்கும் துன்பத்திற்கும் ஈடாக ஒரு நாள் ஒரு தொகை என் வழியில் வரும் என்று நம்பினேன். ஒரு கால்நடைக் கண்காட்சி வரப்போகிறது என்பதால் புதிய சிக்கல்கள் எழுந்தன. அது அந்த மைதானத்தில் நடைபெறவிருந்தது. அந்தப் பொருளை மைதானத்திலிருந்து வெளியேற்ற இருபத்து நான்கு மணி நேரம் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. காட்சி ஒரு வாரத்தில் திறக்கவிருந்தது; முன்கூட்டிய குழு வந்துகொண்டிருந்தது; எந்திரம் வழியிலிருந்து அகற்றப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். நான் தீவிரமாகிவிட்டேன்; ஐம்பது மைல் சுற்றளவில் ஒரு சாலை எந்திரம் பற்றி எதுவும் தெரிந்த ஒருவரும் இல்லை. வழியாகச் செல்லும் ஒவ்வொரு பஸ் ஓட்டுநரையும் உதவுமாறு கெஞ்சினேன்; பயனில்லை. தபால் எந்திர ஓட்டுநரிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லுமாறு நிலைய மேலாளரையும் அணுகினேன். ஆனால் எந்திர ஓட்டுநர், தனது சொந்த இயந்திரத்தைக் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது, யாருக்காகவும் ஒரு வழியோர நிலையத்தில் குதித்து இறங்க முடியாது என்று சுட்டிக்காட்டினார். இதற்கிடையில், நகராட்சி அகற்றுமாறு என்னை நெருக்கியது. நான் சிந்தித்தேன். உள்ளூர் கோயிலின் அர்ச்சகரைப் பார்த்து, அவரது அனுதாபத்தைப் பெற முடிந்தது. அவர் தனது கோயில் யானையின் சேவையை எனக்கு வழங்கினார். எந்திரத்தைப் பின்னால் தள்ள ஐம்பது கூலியாட்களையும் வேலைக்கு அமர்த்தினேன். இது என் எல்லா வளங்களையும் வெளியேற்றியிருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. கூலியாட்கள் தலா எட்டு அணா கேட்டனர்; கோயில் யானைக்கு நாளொன்றுக்கு ஏழு ரூபாய் செலவானது, அதற்கு ஒரு உணவும் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. என் திட்டம், எந்திரத்தை ஜிம்கானாவிலிருந்து வெளியேற்றி, சாலை வழியாக அரை பர்லாங் தூரத்தில் உள்ள ஒரு வயலுக்குக் கொண்டு செல்வதாகும். அந்த வயல் ஒரு நண்பருக்குச் சொந்தம். ஒன்றிரண்டு மாதங்கள் எந்திரத்தை அங்கு வைத்திருந்தால் அவர் மனம் வருத்தப்பட மாட்டார்; அந்த நேரத்தில் நான் மெட்ராஸ் சென்று அதற்கு ஒரு வாடிக்கையாளரைத் தேடலாம்.
சாலை உருளைகள் பற்றி எதுவும் தெரியாது, ஆனால் அது ஏதோ ஒரு வகையில் இயக்கத்தில் வைக்கப்பட்டால் அதை ஓட்ட முடியும் என்று சொன்ன, வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்ட ஒரு பஸ் ஓட்டுநரான ஜோசப் என்பவரையும் வேலைக்கு அமர்த்தினேன்.
அது ஒரு அற்புதமான காட்சி: கோயில் யானை தடித்த கயிறுகளால் எந்திரத்தில் பூட்டப்பட்டிருந்தது; ஐம்பது உறுதியான ஆண்கள் பின்னால் தள்ளிக்கொண்டிருந்தனர்; என் நண்பர் ஜோசப் ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார். ஒரு பெரிய கூட்டம் சுற்றி நின்று மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பார்த்தது. எந்திரம் நகரத் தொடங்கியது. அது என் வாழ்வின் மிகப்பெரிய தருணமாக எனக்குத் தோன்றியது. அது ஜிம்கானாவிலிருந்து வெளியேறி சாலையை அடைந்தபோது, ஒரு விநோதமான முறையில் நடந்துகொள்ளத் தொடங்கியது. சாலையில் நேராகச் செல்வதற்குப் பதிலாக, தள்ளாடி, வளைந்து நெளிந்து செல்லும் போக்கைக் காட்டியது. யானை அதை ஒரு பக்கம் இழுத்தது; ஜோசப் எங்கே போகிறோம் என்ற எந்த யோசனையும் இல்லாமல், முடிந்த அளவு சக்கரத்தைத் திருப்பினார்; பின்னால் இருந்த ஐம்பது பேர் அனைத்து வழிகளிலும் அதைப் பிடித்துக்கொண்டு, தாங்கள் விரும்பிய இடத்திற்கே தள்ளினர். இந்தக் குழப்பமான இழுவையின் விளைவாக, எந்திரம் நேராக எதிரேயிருந்த சுற்றுச்சுவரில் மோதி, அதன் நல்ல நீளத்தைப் பொடியாக்கியது. இதைப் பார்த்து கூட்டம் மகிழ்ச்சியான கூக்குரல் எழுப்பியது. கூட்டத்தின் நடத்தையை விரும்பாத யானை, சத்தமாகப் பிளிறி, இழுத்து, கயிறுகளை அறுத்து, சுவரின் மேலும் ஒரு நீளத்தை உதைத்துத் தள்ளியது. ஐம்பது பேர் பீதியில் ஓடினர்; கூட்டம் ஒரு கலகக்காட்சியை உருவாக்கியது.
யாரோ என் முகத்தில் அறைந்தார்—அது சுற்றுச்சுவரின் உரிமையாளர். காவல்துறையினர் அந்த இடத்திற்கு வந்து என்னை அழைத்துச் சென்றனர்.
சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டபோது, பின்வரும் விளைவுகள் எனக்காகக் காத்திருப்பதைக் கண்டேன்: (1)
பல கெஜம் சுற்றுச்சுவரை நான் கட்ட வேண்டும்; (2) ஓடிப்போன ஐம்பது பேரின் கூலி (தங்கள் வேலையைச் செய்யவில்லை என்பதால் கூலிக்கு எப்படி உரிமை இருக்கிறது என்று அவர்கள் விளக்க மாட்டார்கள்); (3)
எந்திரத்தை சுவரின் மேல் ஓட்டியதற்கு ஜோசப்பின் கட்டணம்; (4) சுவரை உதைத்து வீழ்த்தும்போது சில காயங்களைப் பெற்ற கோயில் யானையின் முழங்காலுக்கு மருத்துவச் செலவு (இங்கும், சுவரை உடைக்க நான் ஒரு யானையை வேலைக்கு அமர்த்தவில்லை என்று நான் சுட்டிக்காட்டியபோது கோயில் அதிகாரிகள் கேட்கவில்லை); (5) கடைசியாக, ஆனால் மிகக் குறைவாக அல்ல, தற்போது நிற்கும் இடத்திலிருந்து எந்திரத்தை அகற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கை.
ஐயாக்களே, நான் ஒரு ஏழை. இந்த பில்களைக் கொடுப்பதற்கு எந்த வழியையும் என்னால் உண்மையிலேயே கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. வீட்டிற்குச் சென்றபோது என் மனைவி, ‘உங்களைப் பற்றி எல்லா இடங்களிலும் நான் கேட்பது என்ன?’ என்று கேட்டாள். என் சிரமங்களை விளக்க இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தினேன். அவள் அதை, நான் மீண்டும் அவளது நகைகளைக் கேட்கிறேன் என்பதற்கான ஒரு குறிப்பாக எடுத்துக்கொண்டாள்; கோபம் கொண்டு, தன் தந்தை வந்து தன்னை அழைத்துச் செல்லுமாறு எழுதுவேன் என்று கத்தினாள்.
நான் அறிவு திணறிப் போனேன். தெருவில் என்னைச் சந்திக்கும்போது மக்கள் என்னைப் பார்த்து சிரித்தனர். என் ஊருக்கு ஓடிப்போய்விடக்கூடாதா என்று நான் தீவிரமாக யோசித்தேன். என் மனைவியை ஊக்குவித்து, அவளது தந்தைக்கு எழுதி, அவளை அழைத்துச் செல்வதற்கு ஏற்பாடு செய்ய முடிவு செய்தேன். என் திட்டங்கள் என்ன என்பதை ஒரு உயிரும் அறியப்போவதில்லை. என் கடனாளிகளைத் தவிர்த்து, ஒரு நல்ல இரவில் மறைந்துவிடப்போகிறேன்.
இந்த வேளையில் ஒரு சுவாமிஜி வடிவத்தில் எதிர்பாராத நிவாரணம் வந்தது. ஒரு நல்ல மாலையில், எங்கள் நகராட்சித் தலைவரின் சிறப்புப் புரவலில், எங்கள் சிறிய நகர மண்டபத்தில் ஒரு காட்சி நடத்தப்பட்டது. அது ஒரு இலவச நிகழ்ச்சி; மண்டபம் மக்களால் நிரம்பியிருந்தது. நான் பால்கனியில் உட்கார்ந்திருந்தேன். சுவாமிஜியின் யோக சாகசங்களை நாங்கள் மெய்மறந்து கண்டோம். அவர் கண்ணாடி டம்ளர்களைக் கடித்து, திருப்தியுடன் சாப்பிட்டார்; முள் பலகைகளில் படுத்தார்; எல்லா விதமான அமிலங்களையும் வாய் கொப்பளித்துக் குடித்தார்; வெண்மையாகப் பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புக் கம்பிகளை நக்கினார்; கூரிய ஆணிகளை மென்று விழுங்கினார்; தனது இதயத் துடிப்பை நிறுத்தி, தன்னை நிலத்திற்கு அடியில் புதைத்துக்கொண்டார். நாங்கள் அங்கே அமர்ந்து, மயங்கிய நிலையில் அவரைப் பார்த்தோம். எல்லாவற்றின் முடிவிலும் அவர் எழுந்து ஒரு பேச்சு நிகழ்த்தினார்; அதில், தனது குருநாதரின் செய்தியை இந்த முறையில் மக்களுக்குக் கொண்டு செல்கிறேன் என்று அறிவித்தார்.
இந்த அசாதாரண உணவுக்காக அவருக்கு எந்த லாபமும் இல்லை, மனிதகுலத்திற்குச் சேவை செய்வதன் திருப்தி மட்டுமே என்றபோது, அவரது நிகழ்ச்சி இன்னும் குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது; இப்போது அவர் தனது தலைசிறந்த பகுதிக்கும் கடைசி நிகழ்ச்சிக்கும் வருவதாகச் சொன்னார். நகராட்சித் தலைவரைப் பார்த்து, ‘உங்களிடம் ஒரு சாலை எந்திரம் இருக்கிறதா? அதை என் மார்பின் மேல் ஓட்ட விரும்புகிறேன்’ என்றார். தலைவர் வெட்கமடைந்து தோன்றினார்; தன்னிடம் ஒன்றும் இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வெட்கப்பட்டார். சுவாமிஜி வலியுறுத்தினார், ‘எனக்கு ஒரு சாலை எந்திரம் வேண்டும்.’
நகராட்சித் தலைவர், ‘ஓட்டுநர் இல்லை’ என்று சொல்லி அவரைத் திசைதிருப்ப முயன்றார். சுவாமிஜி பதிலளித்தார், ‘அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள். என் உதவியாளர் எந்த விதமான சாலை எந்திரத்தையும் கையாளப் பயிற்சி பெற்றிருக்கிறார்.’ இந்த வேளையில் நான் பால்கனியில் எழுந்து, ‘அவரிடம் எந்திரம் கேட்காதீர்கள். என்னிடம் கேளுங்கள்’ என்று கூவினேன். ஒரு நொடியில் நான் மேடையில் இருந்தேன்; தீ சாப்பிடுபவரைப் போலவே ஒரு முக்கியமான நபராக ஆனேன். எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் இப்போது எனக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரத்தில் நான் மகிழ்ந்தேன். நகராட்சித் தலைவர் பின்னணிக்குச் சென்றார்.
அவருக்கு எந்திரத்தைக் கடன் கொடுப்பதற்கு ஈடாக, நான் விரும்பிய இடத்திற்கு அதை ஓட்டிச் செல்வார். ஒரு பணிப் பங்களிப்பைக் கேட்க விருப்பம் இருந்தபோதிலும், மிஷனரி வேலை செய்பவரிடமிருந்து அதை எதிர்பார்ப்பது பயனற்றது என்று எனக்குத் தெரியும்.
விரைவில் முழுக் கூட்டமும் ஜிம்கானாவுக்கு எதிரே உள்ள சுற்றுச்சுவரின் அருகில் இருந்தது. சுவாமிஜியின் உதவியாளர் எந்திரங்களைக் கையாள்வதில் நிபுணர். சிறிது நேரத்தில் என் எந்திரம் பெருமையுடன் ஆவி பறக்க நின்றது. அது ஒரு மனநிறைவான காட்சி. சுவாமிஜி இரண்டு தலையணைகளைக் கேட்டு, ஒன்றை அவரது தலைக்கு அருகிலும், மற்றொன்றைக் கால்களுக்கு அருகிலும் வைத்தார். எந்திரத்தை எப்படி அவர் மேல் ஓட்ட வேண்டும் என்பதற்கான விரிவான வழிமுறைகளைக் கொடுத்தார். தனது மார்பில் ஒரு சுண்ணாம்புக் கோட்டை இட்டு, ‘இது சரியாக இதன் மேல் போக வேண்டும்; இந்தப் பக்கம் அல்லது அந்தப் பக்கம் ஒரு அங்குலம் கூடக் கூடாது’ என்றார். எந்திரம் சீறி காத்திருந்தது. காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கூட்டம் திடீரென மகிழ்ச்சியற்றதாகவும் மந்தமானதாகவும் ஆனது. இது செய்யக்கூடிய ஒரு பயங்கரமான விஷயமாகத் தோன்றியது. சுவாமிஜி தலையணைகளில் படுத்துக்கொண்டு, ‘நான் ஓம் என்று சொல்லும்போது, அதை ஓட்டுங்கள்’ என்றார். கண்களை மூடினார். கூட்டம் பதற்றத்துடன் பார்த்தது. முழு நிகழ்ச்சியையும் நான் முழுமையான பரவசத்தில் பார்த்தேன்—எல்லாவற்றுக்குப் பிறகு, சாலை எந்திரம் நகரப்போகிறது.
இந்த வேளையில் ஒரு காவல் ஆய்வாளர் கையில் ஒரு பழுப்பு உறையுடன் கூட்டத்திற்குள் வந்தார். கையை உயர்த்தி, சுவாமிஜியின் உதவியாளரைக் கைகாட்டி அழைத்து, ‘மன்னிக்கவும், இதைத் தொடர முடியாது என்று சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அவர் மேல் எந்திரத்தை ஓட்டுவதைத் தடை செய்யும் உத்தரவை நீதிபதி பிறப்பித்திருக்கிறார்’ என்றார். சுவாமிஜி எழுந்து உட்கார்ந்தார். பெரும் குழப்பம் ஏற்பட்டது. சுவாமிஜி ஆத்திரமடைந்தார். ‘நான் ஏற்கனவே நூற்றுக்கணக்கான இடங்களில் இதைச் செய்திருக்கிறேன்; யாரும் என்னிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்கவில்லை.
நான் விரும்புவதைச் செய்வதிலிருந்து யாரும் என்னைத் தடுக்க முடியாது—இந்த நாட்டின் மக்களுக்கு யோகாவின் சக்தியை நிரூபிக்க வேண்டும் என்பது என் குருநாதரின் கட்டளை; யார் என்னைக் கேள்வி கேட்க முடியும்?’
‘ஒரு நீதிபதி கேட்க முடியும்’ என்று காவல் ஆய்வாளர் சொன்னார்; உத்தரவை உயர்த்திக் காட்டினார். ‘இதில் தலையிடுவது உங்கள் வேலையா, அவரது வேலையா?’ ‘அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது; இது அவரது உத்தரவு. பொட்டாசியம் சயனைடை விழுங்குவதையும், இந்த எந்திரத்தை உங்கள் மார்பின் மேல் ஓட்டுவதையும் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் செய்ய அவர் உங்களுக்கு அனுமதி அளிக்கிறார். எங்கள் அதிகார வரம்பிற்கு வெளியே நீங்கள் விரும்பியதைச் செய்ய சுதந்திரமாக இருக்கிறீர்கள்.’
‘இந்தச் சபிக்கப்பட்ட இடத்தை இந்த நொடியே விட்டுச் செல்கிறேன்’ என்று சுவாமிஜி பெரும் கோபத்தில் சொன்னார்; அவரது உதவியாளர் பின்தொடர, புறப்படத் தொடங்கினார். அவரது உதவியாளரின் கையைப் பிடித்து, ‘நீங்கள் அதை ஆவி பறக்க வைத்துவிட்டீர்கள்.
அதை அந்த வயலுக்கு ஓட்டிச் சென்றுவிட்டுப் போகக்கூடாதா’ என்றேன். அவர் என்னை உறுத்துப் பார்த்து, என் கையை உதறித்து, ‘என் குருநாதர் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியற்ற நிலையில் இருக்கும்போது, ஓட்டச் சொல்ல எப்படித் துணிகிறீர்கள்?’ என்று முணுமுணுத்தார். அவர் போய்விட்டார். ‘அவரது மார்பின் மேல் தவிர வேறு எங்கும் ஓட்ட முடியாது, நினைக்கிறேன்?’ என்று முணுமுணுத்தேன்.
எல்லா கடமைகளுடனும் எந்திரத்தை அதன் விதியின்படி விட்டுவிட்டு, இரண்டு நாட்களில் ஊரை விட்டு வெளியேற ஏற்பாடுகள் செய்தேன். இருப்பினும், இயற்கை எதிர்பாராத முறையில் என் உதவிக்கு வந்தது. வட இந்தியாவில் முழு ஊர்களை அழித்த அந்த ஆண்டின் நிலநடுக்கத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். எங்கள் ஊரிலும் அதன் ஒரு எதிரொலி இருந்தது. அன்று இரவு நாங்கள் எங்கள் படுக்கைகளிலிருந்து தூக்கி எறியப்பட்டோம்; கதவுகளும் ஜன்னல்களும் குலுங்கின.
மறுநாள் காலை, ஊரை விட்டு வெளியேறுவதற்கு முன், என் எந்திரத்தை ஒரு கடைசி முறை பார்க்கச் சென்றேன். என் கண்களை நம்ப முடியவில்லை. எந்திரம் அங்கு இல்லை. சுற்றிப் பார்த்து, ஆரவாரம் செய்தேன்.
தேடல் குழுக்கள் சுற்றி வந்தன. எந்திரம் அருகிலிருந்த ஒரு பயன்படுத்தப்படாத கிணற்றில், அதன் பின்புறம் மேல்நோக்கி இருப்பதைக் கண்டுபிடித்தனர். புதிய சிக்கல்களிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுமாறு வானத்தை வேண்டினேன். ஆனால் அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் வந்து, என்ன நடந்தது என்று பார்த்தபோது, மனமாரச் சிரித்து, என்னைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியுடன் ஒளிர்ந்தார். ‘நீங்கள் எனக்கு ஒரு சேவை செய்திருக்கிறீர்கள். அந்தக் கிணற்றில் பூமியிலேயே மிக அசுத்தமான தண்ணீர் இருந்தது; அதை மூடுமாறு நகராட்சி வாரம்தோறும் அறிவிப்பு அனுப்பிக்கொண்டிருந்தது. மூடுவதற்கான செலவை நினைத்து நான் பயந்துகொண்டிருந்தேன்; ஆனால் உங்கள் எந்திரம் ஒரு தக்கை போல் அதற்குப் பொருந்துகிறது. அதை அங்கேயே விட்டுவிடுங்கள்.’
‘ஆனால், ஆனால்...’
‘ஆனால்கள் இல்லை. உங்களுக்கு எதிரான எல்லா புகார்களையும் குற்றச்சாட்டுகளையும் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறேன்; அந்த உடைந்த சுவரை நானே கட்டுகிறேன்; ஆனால் அந்தப் பொருளை அங்கேயே விட்டுவிடுங்கள்.’
‘அது மட்டும் போதாது.’ இந்த எந்திரம் எனக்குக் கொடுத்த சில மற்ற செலவுகளைக் குறிப்பிட்டேன்.
அவை அனைத்தையும் கொடுக்கச் சம்மதித்தார்.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் அந்த வழியாகச் சென்றபோது, சுவரின் மேல் எட்டிப் பார்த்தேன். கிணற்றின் வாய் நேர்த்தியாகச் சிமெண்டு செய்யப்பட்டிருப்பதைக் கண்டேன். பெரும் நிம்மதியுடன் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.