நோயாளி கடைசிக் காலில் இருந்தபோது மக்கள் அவரிடம் வந்தனர். டாக்டர் ராமன் அடிக்கடி வெடித்து, ‘ஏன் ஒரு நாள் முன்னதாக வரமுடியவில்லை?’ காரணம் தெளிவாக இருந்தது-விசிட்டிங் ஃபீஸ் இருபத்தைந்து ரூபாய், அதையும் விட டாக்டர் ராமனை அழைக்கும் நேரம் வந்துவிட்டது என்று மக்கள் தட்டிக்கழிக்க விரும்பினர்; அவர்களுக்கு சங்கத்தில் ஏதோ ஒரு அச்சுறுத்தல் இருந்தது. இதன் விளைவாக, பெரிய மனிதர் காட்சிக்கு வந்ததும் அது எப்போதும் ஒரு வழி அல்லது வேறு ஒரு விரைவான முடிவு. எந்த விதமான அலைக்கழிப்பு அல்லது வெள்ளையடிப்புக்கு எந்த நோக்கமும் நேரமும் இல்லை. இந்த வகையான நீண்ட வருட பயிற்சி மருத்துவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட உண்மைத்தன்மையை வளர்த்தது; அதனாலேயே அவரது கருத்துக்கு மதிப்பு இருந்தது; அவர் ஒரு கருத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு மருத்துவர் அல்ல, ஆனால் ஒரு தீர்ப்பை அறிவிக்கும் நீதிபதி. நோயாளியின் வாழ்க்கை அவரது வார்த்தைகளில் தொங்கியது. இது டாக்டர் ராமனுக்கு தேவையில்லாமல் கவலையளித்ததில்லை. இணக்கமான வார்த்தைகள் உயிரைக் காப்பாற்றும் என்று அவர் ஒருபோதும் நம்பவில்லை. இயற்கையாகவே சில மணிநேரங்களில் உண்மையைச் சொல்லும் போது ஆறுதல் தரும் பொய்களை வழங்குவது தனது வேலையாக அவர் நினைக்கவில்லை. இருப்பினும், அவர் நம்பிக்கையின் மங்கலான அறிகுறியைப் பார்த்தபோது, அவர் தனது சட்டையை சுருட்டிக்கொண்டு அரங்கிற்குள் நுழைந்தார்: அது மணிநேரங்கள் அல்லது நாட்கள் இருக்கலாம், ஆனால் அவர் யமாவின் கைகளில் இருந்து பரிசைப் பறிக்கும் வரை அவர் ஒருபோதும் பின்வாங்கவில்லை.
இன்று, ஒரு படுக்கையின் மேல் நின்றுகொண்டிருந்த மருத்துவர், தன்னிடம் சாந்தமான பொய்களைச் சொல்ல ஒருவர் தேவைப்படுவதாக உணர்ந்தார். அவன் புருவத்தைத் தன் குட்டையால் துடைத்துவிட்டு, கட்டிலுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தான். படுக்கையில் உலகின் மிக நெருங்கிய நண்பர்: கோபால். அவர்கள் மழலையர் பள்ளி நாட்களில் தொடங்கி நாற்பது ஆண்டுகளாக ஒருவரையொருவர் அறிந்திருக்கிறார்கள். அவர்களால் நிச்சயமாக அவர்கள் விரும்பிய அளவுக்கு சந்திக்க முடியவில்லை, ஒவ்வொருவரும் அவரவர் குடும்பம் மற்றும் தொழிலில் மூடப்பட்டிருந்தனர். எப்போதாவது, ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, கோபால் கன்சல்டிங் ரூமுக்குள் நுழைந்து, மருத்துவர் விடுபடும் வரை ஒரு மூலையில் பொறுமையாகக் காத்திருப்பார். பின்னர் அவர்கள் ஒன்றாக உணவருந்தி, ஒரு படத்தைப் பார்த்து, ஒருவருக்கொருவர் வாழ்க்கை மற்றும் செயல்பாடுகளைப் பற்றி பேசுவார்கள். இது ஒரு உன்னதமான நட்பு, இது மாறிவரும் காலங்கள், சூழ்நிலைகள் மற்றும் செயல்பாடுகளால் தீண்டப்படாமல் நீடித்தது.
மும்முரமான வேலையில், மூன்று மாதங்களுக்கும் மேலாக கோபால் அழைக்காததை டாக்டர் ராமன் கவனிக்கவில்லை. ஒரு நாள் காலையில் கன்சல்டிங் ஹாலில் ஒரு பெஞ்சில் கோபாலின் மகன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தபோதுதான் அவனுக்கு அது நினைவுக்கு வந்தது. டாக்டர் ராமனால் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக அவருடன் பேச முடியவில்லை. அவர் எழுந்து அறுவை சிகிச்சை அறைக்குச் செல்லத் தயாராக இருந்தபோது, அவர் அந்த இளைஞனை அழைத்து, ‘என்ன சார் உங்களை இங்கு அழைத்து வருகிறார்?’ என்று கேட்டார், அந்த இளைஞர் பதட்டமாகவும் வெட்கமாகவும் இருந்தார். ‘அம்மா என்னை இங்கு அனுப்பினாள்.
‘உனக்காக நான் என்ன செய்ய முடியும்?’
'அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை...'
அன்று ஆபரேஷன் நாள், மதியம் மூன்று மணி வரை அவருக்கு சுதந்திரம் இல்லை. அவர் கிளினிக்கிலிருந்து நேராக லாலி எக்ஸ்டென்ஷனில் உள்ள தனது நண்பரின் வீட்டிற்கு விரைந்தார்.
கோபால் உறக்கம் போல் படுக்கையில் கிடந்தான். டாக்டர் அவன் மேல் நின்று, கோபாலின் மனைவியிடம், ‘எவ்வளவு நாளாகப் படுக்கையில் இருக்கிறான்?’ என்று கேட்டார்.
‘ஒன்றரை மாதம், டாக்டர்.
‘அவரைப் பார்ப்பது யார்?’
‘அடுத்த தெருவில் ஒரு டாக்டர். மூன்று நாட்களுக்கு ஒருமுறை இறங்கி வந்து மருந்து கொடுக்கிறார்’ என்றார்.
‘அவன் பெயர் என்ன?’ அவன் அவனைப் பற்றி கேள்விப்பட்டதே இல்லை. ‘எனக்குத் தெரியாத ஒருவர், ஆனால் அதைப் பற்றி என்னிடம் சொல்ல அவருக்கு நல்ல குணம் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். ஏன், உங்களால் எனக்கு முன்னரே ஏன் தகவல் அனுப்ப முடியவில்லை?’
‘நீங்கள் பிஸியாக இருப்பீர்கள் என்று நாங்கள் நினைத்தோம், தேவையில்லாமல் உங்களை தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை.’ அவர்கள் மன்னிப்பும் பரிதாபமும் அடைந்தனர். இழக்க நேரமில்லை. தன் மேலங்கியை கழற்றி பையை திறந்தான். அவர் ஒரு ஊசி குழாயை எடுத்தார், ஊசி அடுப்புக்கு மேல் பாய்ந்தது. நோய்வாய்ப்பட்ட மனிதனின் மனைவி ஒரு மூலையில் சிணுங்கிக் கொண்டு கேள்விகளைக் கேட்கிறாள்.
‘தயவுசெய்து கேள்விகள் கேட்காதீர்கள்’ என்று பதறினார் மருத்துவர். ஸ்டெர்லைசரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த குழந்தைகளைப் பார்த்து, ‘மூத்தவரைத் தவிர எல்லாரையும் எங்காவது அனுப்பிவிடுங்கள்’ என்றார்.
அவர் மருந்தில் சுட்டு, மீண்டும் தனது நாற்காலியில் அமர்ந்து நோயாளியின் முகத்தை ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாகப் பார்த்தார். நோயாளி இன்னும் அசையாமல் இருந்தார். டாக்டரின் முகம் வியர்வையால் பிரகாசித்தது, மற்றும் அவரது கண் இமைகள் சோர்வால் சாய்ந்தன. நோயாளியின் மனைவி ஒரு மூலையில் நின்று அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் பயத்துடன் கேட்டாள், ‘டாக்டர், நான் உங்களுக்கு காபி போடட்டுமா?’ ‘இல்லை,’ என்று அவர் பதிலளித்தார், இருப்பினும் அவர் பசியாக உணர்ந்தாலும், மதிய உணவைத் தவறவிட்டார். அவர் எழுந்து, ‘இன்னும் சில நிமிடங்களில் வந்துவிடுவேன். அவனை எந்தக் கணக்கிலும் தொந்தரவு செய்யாதே.’ என்று சொல்லிவிட்டு தன் பையை எடுத்துக்கொண்டு தன் காருக்குச் சென்றான். கால் மணி நேரத்தில் அவர் திரும்பி வந்தார், ஒரு உதவியாளர் மற்றும் ஒரு நர்ஸ். டாக்டர் வீட்டுப் பெண்ணிடம், ‘ஆபரேஷன் செய்ய வேண்டும்’ என்றார்.
‘ஏன், ஏன்? ஏன்?’ என்று மெல்லக் கேட்டாள்.
‘அதையெல்லாம் விரைவில் சொல்கிறேன். எங்களுக்கு உதவி செய்ய உங்கள் மகனை இங்கே விட்டுவிட்டு அடுத்த வீட்டிற்குச் சென்று நான் உங்களை அழைக்கும் வரை அங்கேயே இருங்கள்?
அந்தப் பெண்மணி மயக்கமடைந்து, அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல் தரையில் மூழ்கினார். செவிலியர் அவளைக் கவனித்து வெளியே அழைத்துச் சென்றார்.
மாலை சுமார் எட்டு மணியளவில் நோயாளி கண்களைத் திறந்து படுக்கையில் சிறிது அசைந்தார். உதவியாளர் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தார். அவர் உற்சாகமாக, ‘ஐயா, அவர் இழுப்பார்.’ டாக்டர் அவரை குளிர்ச்சியாகப் பார்த்து, கிசுகிசுத்தார், ‘அவரை இழுப்பதைப் பார்க்க நான் எதையும் தருவேன், ஆனால் இதயம் . . .’
‘நாடித் துடிப்பு நல்லா இருக்கு சார்.’
"சரி, சரி," மருத்துவர் பதிலளித்தார். ‘அதை நம்பாதே. இது ஒரு தவறான ஃப்ளாஷ்-அப் மட்டுமே, இந்த நிகழ்வுகளில் மிகவும் பொதுவானது.’ அவர் சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு, ‘நாடித் துடிப்பு காலை எட்டு மணி வரை தொடர்ந்தால், அடுத்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு இது தொடரும், ஆனால் இன்று இரவு இரண்டு மணிக்குப் பிறகு அதைப் பார்ப்போமா என்பது எனக்கு மிகவும் சந்தேகம்.
உதவியாளரை அனுப்பிவிட்டு நோயாளியின் அருகில் அமர்ந்தார். பதினொரு மணியளவில் நோயாளி கண்களைத் திறந்து நண்பரைப் பார்த்து சிரித்தார். அவர் ஒரு சிறிய முன்னேற்றம் காட்டினார், அவர் சிறிது உணவை எடுத்துக் கொள்ள முடிந்தது. குடும்பத்தில் ஒரு பெரிய நிம்மதியும் மகிழ்ச்சியும் பரவியது. அவர்கள் டாக்டரை சுற்றி வளைத்து தங்கள் நன்றியை வெளிப்படுத்தினர். அவர் படுக்கைக்கு அருகில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்தார், நோயாளியின் முகத்தை கடுமையாகப் பார்த்தார், அவர்கள் அவரிடம் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதைக் கேட்பதற்கான அறிகுறிகளைக் காட்டவில்லை. நோயுற்றவனின் மனைவி, ‘இப்போது அவன் ஆபத்தில்லையா?’ என்று கேட்டாள், மருத்துவர் தலையைத் திருப்பாமல், ‘நாற்பது நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை குளுக்கோஸும் பிராந்தியும் கொடுங்கள்; இரண்டு ஸ்பூன்கள் போதும்.’ அந்த பெண் சமையலறைக்கு சென்றாள். அவள் அமைதியற்றவளாக உணர்ந்தாள். உண்மை எதுவாக இருந்தாலும் தனக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று அவள் உணர்ந்தாள். பெரியவர் ஏன் இப்படித் தப்பினார்? சஸ்பென்ஸ் தாங்க முடியாததாக இருந்தது. நோயாளியின் படுக்கைக்கு அருகில் அவரால் பேச முடியாமல் இருக்கலாம். அவள் சமையலறை வாசலில் இருந்து அவனை சைகை செய்தாள். மருத்துவர் எழுந்து சென்றார். அவள் கேட்டாள், 'இப்போது அவருக்கு என்ன? அவர் எப்படி இருக்கிறார்?’ டாக்டர் உதட்டைக் கடித்து, தரையைப் பார்த்து பதிலளித்தார், ‘உற்சாகமாக வேண்டாம். உனக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டுமே தவிர, இப்போது கேட்காதே.’ அவள் கண்கள் பயத்தில் விரிந்தன. அவள் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, ‘உண்மையைச் சொல்லு’ என்று கெஞ்சினாள். மருத்துவர் பதிலளித்தார், ‘இப்போது உன்னிடம் பேசாமல் இருப்பேன்.’ அவன் திரும்பி நாற்காலிக்குச் சென்றான். அமைதியான வீட்டின் வழியாக ஒரு பயங்கரமான அழுகை ஷாட்; நோயாளி கிளறி, திகைப்புடன் பார்த்தார். மருத்துவர் மீண்டும் எழுந்து, சமையலறைக் கதவுக்குச் சென்று, பத்திரமாக உள்ளே இழுத்து, அழுகையை அணைத்தார்.
மருத்துவர் தனது இருக்கையைத் தொடர்ந்தபோது, நோயாளி மெல்லிய கிசுகிசுப்பாகக் கேட்டார், ‘யாராவது அழுகிறாரா?’ என்று மருத்துவர் அறிவுறுத்தினார், ‘உழைக்க வேண்டாம். நீ பேசக்கூடாது.’ அவன் துடிப்பை உணர்ந்தான். அது ஏற்கனவே உழைப்பால் கிளர்ந்தெழுந்தது. நோயாளி கேட்டார், 'நான் போகிறேனா? அதை என்னிடமிருந்து மறைக்காதே.’ மருத்துவர் துக்கச் சத்தம் எழுப்பிவிட்டு நாற்காலியில் அமர்ந்தார். இப்படி ஒரு நிலையை அவர் சந்தித்ததில்லை. வெள்ளையடிப்பது அவரது இயல்பில் இல்லை. அதன் காரணமாக அவரது வார்த்தைக்கு மக்கள் பெரும் மதிப்பு கொடுத்தனர். அவர் மற்றொன்றை திருடினார். நோயாளி அவரை நெருங்கி வர விரலைக் காட்டி கிசுகிசுத்தார், 'நான் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கப் போகிறேன் என்று எனக்குத் தெரியும். நான் உயிலில் கையெழுத்திட வேண்டும். இது எல்லாம் தயாராக உள்ளது. அனுப்பும் பெட்டியை என் மனைவியிடம் கேளுங்கள். நீங்கள் சாட்சியாக கையெழுத்திட வேண்டும்’ என்றார்.
‘ஓ!’ என்று டாக்டர் அலறினார். ‘நீங்கள் அதிகமாக உழைக்கிறீர்கள். நீங்கள் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.’ அதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வது முட்டாள்தனமாக உணர்ந்தான். எந்தக் கேள்விக்கும் பதில் சொல்லாமல் மொத்த வியாபாரத்தையும் கைவிட்டு எங்காவது ஓடிவிடுவது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!’ என்று எண்ணி, நோயாளி டாக்டரின் மணிக்கட்டை வலுவிழந்த விரல்களால் பிடித்துக் கொண்டு, ‘ராமு, இந்த நேரத்தில் நீ இங்கே இருப்பது என் அதிர்ஷ்டம். உங்கள் வார்த்தையை என்னால் நம்ப முடியும். எனது சொத்தை நான் செட்டில் செய்யாமல் விட முடியாது. அது என் மனைவிக்கும் குழந்தைகளுக்கும் முடிவில்லாத துயரத்தை ஏற்படுத்தும். சுப்பையா மற்றும் அவனது கும்பலைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியும். தாமதமாகும் முன் கையொப்பமிடுகிறேன். சொல்லு . . .’
‘ஆம், தற்போது’ என்று மருத்துவர் பதிலளித்தார். அவர் தனது காருக்குச் சென்று பின் இருக்கையில் அமர்ந்து சிந்தித்தார். அவன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். நள்ளிரவு. உயில் கையொப்பமிடப்பட வேண்டும் என்றால், அது அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்திற்குள் செய்யப்பட வேண்டும், அல்லது இல்லை. அங்கு ஒரு குழப்பத்திற்கு அவர் பொறுப்பேற்க முடியாது; அவர் குடும்ப விவகாரங்கள் மற்றும் அந்த ஓநாய்கள், சுப்பையா மற்றும் அவரது கும்பல் பற்றி நன்கு அறிந்திருந்தார். ஆனால் அவனால் என்ன செய்ய முடிந்தது? உயிலில் கையொப்பமிடச் சொன்னால், அது மரண தண்டனை என்று பொருள்படும் மற்றும் நோயாளி உயிர்வாழும் வாய்ப்பின் ஆயிரத்தில் ஒரு பகுதியை அழித்துவிடும். காரில் இருந்து இறங்கி உள்ளே சென்று நாற்காலியில் அமர்ந்தான். நோயாளி அவரைக் கவர்ச்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். டாக்டர் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார், ‘என் வார்த்தையால் அவன் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியும் என்றால், அவன் சாக மாட்டான். அது கெட்டுப்போகும்.’ என்று அழைத்தார், ‘கோபால், கேள்.’ ஒரு நோயாளியின் முன், ஒரு உணர்வை உருவகப்படுத்தி, தனது தீர்ப்பை மறைத்து நடிக்கப் போவது இதுவே முதல் முறை. அவர் நோயாளியின் மீது குனிந்து, வேண்டுமென்றே வலியுறுத்தினார், 'இப்போது விருப்பத்தைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம். நீங்கள் வாழப் போகிறீர்கள். உங்கள் இதயம் முற்றிலும் உறுதியானது.’ அதைக் கேட்ட நோயாளியின் முகத்தில் ஒரு புதிய பிரகாசம் ஏற்பட்டது. நிம்மதியான தொனியில், ‘அப்படியா சொல்றே? உங்கள் உதடுகளில் இருந்து வந்தால் அது உண்மையாக இருக்க வேண்டும். . .’ டாக்டர் சொன்னார், ‘சரிதான். ஒவ்வொரு நொடியும் நீங்கள் முன்னேறி வருகிறீர்கள். நிம்மதியாக தூங்குங்கள். நீங்கள் எந்தக் கணக்கிலும் உழைக்கக் கூடாது. நீங்கள் மிகவும் நன்றாக தூங்க வேண்டும். நான் உன்னை காலையில் பார்க்கிறேன்.’ நோயாளி ஒரு கணம் அவரை நன்றியுடன் பார்த்துவிட்டு கண்களை மூடினார். டாக்டர் தன் பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே சென்று கதவை மெதுவாக மூடிக்கொண்டார்.
வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியில் அவர் தனது மருத்துவமனையில் ஒரு கணம் நின்று, உதவியாளரைக் கூப்பிட்டு, 'அந்த லாலி நீட்டிப்பு வழக்கு. எந்த நொடியும் சரிவை நீங்கள் எதிர்பார்க்கலாம். ஒரு குழாயுடன் அங்கு செல்லுங்கள். . . கையில், மற்றும் இறுதியில் போராட்டம் மிகவும் கடினமாக இருந்தால் அதை கொடுக்க. சீக்கிரம்.’
அடுத்த நாள் காலை பத்து மணிக்கு லாலி எக்ஸ்டென்ஷனில் திரும்பினார். அவரது காரில் இருந்து நோய்வாய்ப்பட்ட படுக்கைக்கு ஒரு கோடு போட்டார். நோயாளி விழித்திருந்து மிகவும் நன்றாக இருந்தார். உதவியாளர் திருப்திகரமாக நாடித் துடிப்பை தெரிவித்தார். மருத்துவர் தனது குழாயை இதயத்தில் வைத்து, சிறிது நேரம் கேட்டு, நோயாளியின் மனைவியிடம், ‘அவ்வளவு மகிழ்ச்சியற்றவளாகப் பார்க்காதே, பெண்ணே. உன் புருஷன் தொண்ணூறு வயசு வரைக்கும் வாழணும்.’ என்று சொல்லிவிட்டு மருத்துவமனைக்குத் திரும்பிப் போகும்போது, காரில் அவர் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த உதவியாளர், ‘அவர் வாழப் போகிறாரா சார்?’ என்று கேட்டார்.
‘நான் பந்தயம் கட்டுவேன். தொண்ணூறு வயது வரை வாழ்வார். அவர் மூலையை திருப்பிவிட்டார். இந்தத் தாக்குதலில் அவர் எப்படித் தப்பினார் என்பது என் வாழ்நாள் முழுவதும் எனக்குப் புதிராக இருக்கும்’ என்று மருத்துவர் பதிலளித்தார்.
முடிவு